Naranasan niyo na ba yung feeling na naabot mo na yung pangarap mo—yung tipong pinapanood mo lang sa mga lumang video dati—pero imbes na mag-celebrate, grabe yung kaba at overthink mo? Paano kung yung mga lodi mo dati, katrabaho at kasama mo na ngayon sa industriya? Kakuwentuhan, kaasaran, at naniniwala sa skills mo?
Ang hirap humingi ng tulong, 'di ba? Lalo na kung buong buhay mo eh nasanay kang maging 'strong, independent woman' na sinosolo lahat ng problema. Tapos paano mo ba tatanggapin yung mga praises kung sa tuwing umaangat ka, andun yung takot na baka pabigat ka lang?
Mga ka-Lamaw, Smilees, at fellow gamers... minsan talaga, hindi yung pagkabigo ang pinakamahirap kalabanin eh. Yung sarili nating isip talaga. Yung "imposter syndrome" na bumubulong na hindi natin deserve yung mga magagandang nangyayari sa atin.
Pakinggan natin 'tong kwento mula sa isang taong pinagpapala na ng tadhana, pero pilit tinatago yung mga insecurities niya sa likod ng galing niya.
Ito ang confession ng ating anonymous letter sender.

---

Iba't ibang kwento ang inyong matutunghayan. Samahan si LaroTayoGaming na basahin ang inyong liham na pinadala ninyo dito lang 'yan sa Ito ang Confessions. Mga kwento mo, babasahin ko.
Gusto mo bang mag-padala ng inyong confession? Mag-email lang sa confessions@ltg.network o pumunta sa https://ltg.network/confessions para sa buong detalye!
"Ito ang Confessions" is also available as a podcast! https://pod.link/1896095513